Door wat onenigheid kwam de ochtend wat langzaam op gang. Niet de moeite om er teveel woorden aan vuil te maken.

Wat later dan gepland zijn we op de mountainbikes gestapt en hebben een deel van Kejimkujik National Park verkend. Leuk over de smalle paadjes, maar erg vermoeiend op het asfalt dat soms over langere afstanden omhoog liep terwijl het bijna 30 graden was. In meerdere etappes hebben we zo’n 33 kilometer gefietst. Voor velen stelt dat niets voor, maar voor ons ongeoefende fietsers leverde het al snel behoorlijke zadelpijn op.

Marijn overschatte ook nog eens zijn capaciteiten omdat hij dacht al fietsend foto’s te kunnen maken, maar dat leverde een duikeling op omdat hij zo slim was zijn fototoestel in zijn rechterhand te houden. En links zit de rem van je voorwiel… Gelukkig geen schade aan het fototoestel.

Eerste (en meteen de laatste) foto al fietsend genomen.

’s Middags hadden we de verplichte helmen maar afgezet.

Maar vooral de fiets van Inge vertoonde de nodige mankementen: Er zat een forse slag in het achterwiel, waardoor de remblokjes continu aanliepen. Daarnaast bleef de achterrem ook hangen (plus nog wat kleinere ongemakken).

Marijns pogingen om dit ’s avonds te repareren zagen er aanvankelijk veelbelovend uit, maar ergens ging het volledig mis. De remblokjes liepen daarna nog meer aan en de rem bleef nog vaker hangen. Maar nog vervelender was dat de voorrem spontaan uit elkaar viel (waar niet aan gesleuteld was). En met slechts een multitool als gereedschap valt het niet mee om dat netjes te repareren. Eind van het liedje was dat de fiets nauwelijks nog te gebruiken is. En het humeur van Marijn verpest was.