We wilden graag wild zien en kozen daarom voor de Mizzy Lake Trail. Dat is dé trail waar je wild zou kunnen zien, maar dan moet je wel vroeg zijn. En dus ging de wekker voor de verandering weer om 5:00 uur. We reden de parkroad in de schemer en hoopten stilletjes daar al een eland tegen te komen. Niet dus.

Nadat we op de parkeerplaats ontbeten hadden, begonnen we in lichte motregen aan de wandeling. Het waren best lastige paden. Veel gladde boomwortels en keien en daartussen een modderige ondergrond. Wel erg mooi.

Lastige paden op de Mizzy Lake Trail

Al in het begin van de wandeling zat een specht erg actief te hameren op een paar meter afstand van ons. Mooi om te zien hoe snel en hard hij (in dit geval een zij) z’n snavel tegen de boom slaat.

Black-backed Woodpecker

De wandeling ging door zeer dicht begroeid bos, maar ook langs allerlei moerasmeertjes waar regelmatig enige beveractiviteit te zien was. En wij natuurlijk turen naar een bever of liever een eland. Maar nee.

Ook zouden er schildpadden moeten zitten, maar die houden van warmer weer voordat ze gaan liggen zonnen.

Wel zagen we enkele hoenen die gewoon doorgaan met scharrelen als je ze maar niet stoort.

Bij deze nieuwe beverdam (of recent versterkte dam) was het weer tijd om met deet te smeren. Muggen kun je hier op geen enkele wandeling ontlopen.

Regelmatig zagen we leuke kleine paddenstoelen staan zoals deze rode.

Eén van de vele moerasmeertjes. Deze lag naast het traject van een oude spoorlijn.

In dit moerassige gebied zagen we weer dezelfde vleesetende plant als in Kejimkujik Seaside National Park. De meeste bloemen waren uitgebloeid, maar de grote kelken waarmee hij de insecten vangt zagen er erg mooi uit.

We hebben genoten van de mooie wandeling, maar helaas niet het grote wild gezien waar we op gehoopt hadden.

s‘ Middags zijn Marijn en Inge nog 25 kilometer gaan fietsen over een ander deel van het traject van de oude spoorlijn uit de tijd dat hier nog een bloeiende houthandel was. Toen bleek dat Inges fiets ook schade had als gevolg van ons aanrijdinkje. De voorste tandwielen stonden behoorlijk uit het lood. Hierdoor waren nog maar 6 van de 18 versnellingen te gebruiken, maar dat was meer dan genoeg op deze vrij vlakke route.

En we hoorden dat na al die regen van de afgelopen dagen de ‘fire ban’ ingetrokken was. We konden dus toch nog ons eerder gekochte hout opstoken en weer een aardappeltje poffen op onze enorme kampeerplek van bijna 300 m²!

Na het avondeten gingen de lampen in de camper spontaan in dimstand. De accu van de camper was bijna leeg. Linde en Floor hadden tijdens onze afwezigheid alle verlichting continu laten branden. Niet omdat het moet, maar omdat het kan… Samen met de vries- en koelkast was dat blijkbaar iets teveel van het goede. Daarom zijn we tegen 22:00 uur maar een rondje gaan rijden om de accu weer op te laden.