We hadden op het allerlaatste moment besloten om toch tegemoet te komen aan Lindes grootste wens deze vakantie: de Niagara Falls. Dat betekende wel dat we meer kilometers moesten rijden, want ze liggen niet echt (echt niet) op de route. En we hebben er al 1.000 meer gereden dan gepland.

Maar eerst gingen we nog een allerlaatste poging ondernemen om bevers in actie te zien bij de Beaver Pond waar we eergisteren al een bever hadden gezien. Dat betekende wel dat we er vroeg uit moesten… 5:00 uur alweer!

We waren er net voor zonsopkomst en toen we ons plekje ingenomen hadden, kwam een bever aangezwommen. Hij zwom precies onze kant uit zodat we ‘m goed konden zien, hij schudde een paar keer met zijn kop en dook rustig onder water zijn burcht in. Helaas was dat het enige wat we te zien kregen. Eenmaal in zijn burcht hoorde we ‘m zachtjes geluidjes maken. Heel leuk. De ingang naar zijn burcht mag dan wel onder water zitten, zijn verblijfruimte zit boven water. In het visitor centre van Algonquin had men namelijk een prachtige doorsnede gemaakt van een beverdam en beverburcht op ware grootte.

De mist was net aan het optrekken boven Beaver Pond.

De beverburcht die naar ons idee nog niet helemaal af was. Daarom hadden we ook gedacht meer activiteit te zullen zien.

Dit was het laatste stukje echte natuur dat op de vakantieplanning stond.

Een hommel op een distel tijdens een pauze.

Om naar de Niagara Falls te rijden reden we letterlijk (5 km extra) langs het camperverhuurbedrijf. Omdat er langzamerhand toch wel wat mankementjes waren (behoorlijk lekkende vuilwater afvoer waardoor we bijna niet meer op een verharde parkeerplaats durven te gaan staan, geleiderail laatje kapot, sluiting andere la kapot - een andere hadden we eerder zelf al vervangen, niet werkende oven, verkeerde maat kussen om van het zitje in de camper een bed te maken, kastjes die tijdens het rijden spontaan open vliegen, slotje van het ruim was helemaal lam), dachten we een goede beurt te maken door ze daar vooraf op te wijzen, zodat ze de reparatie alvast in konden plannen. We meenden namelijk dat de camper op onze inleverdag direct weer aan een nieuwe klant wordt meegegeven.

Ze gaven aan het zeer te waarderen en het leverde ook nog een bon voor een gratis campingovernachting op. Nu maar hopen dat ze bij het inleveren van de camper een beetje soepel zijn. Ze gaven ons namelijk de indruk dat ze de camper minutieus onderzoeken op nieuwe krasjes op de bijv. de bestickering. En er zijn uiteraard krasjes bijgekomen; hoe netjes we er ook mee omgegaan zijn, je kunt niet elke tak op een camping ontwijken.

De route naar Niagara Falls liep eigenlijk dwars door Toronto met al zijn voorsteden zoals bijv. Hamilton (goed voor ruim 500.000 inwoners) en dat midden in de spits. We zijn er zoveel mogelijk omheen gereden, maar we konden niet voorkomen dat we soms stil stonden in de file.

In de buitenwijken reden we soms door wijken waar men graag wil laten zien dat ze veel geld hebben. Enorm grote huizen met lange oprijlanen en bij de voordeur van die grote pilaren alsof het statige hotels waren. Nogal over de top vonden we (behalve Linde dan).

Ook zagen we dat iemand alle kinderfietsen die niet meer in gebruik waren in de boom had gehangen. Er hingen zo’n 10 tot 15 fietsen in de boom. Erg grappig.

En iemand die als afrastering van zijn terrein tientallen complete boomwortelstelsels had gebruikt. Waarschijnlijk van de gerooide bomen van zijn eigen perceel. Erg mooi, kunstzinnig en heel natuurlijk. Dat zouden wij thuis ook graag willen hebben. Alleen zou het bij ons compleet misstaan in ons mini-tuintje in Goverwelle.