Er moeten hier schildpadden zitten die op het heetst van de dag graag liggen te zonnen. Dat wilden we graag zien en we hadden daarom twee kajaks gehuurd om de Mercey River een kilometer of 10 stroomopwaarts te volgen.

Maar de dame van de verhuur hielp ons snel uit de droom. Door de lage waterstand kon je maar zo’n half uur stroomopwaarts gaan. Daarna werd het te ondiep. En als je het riviertje stroomafwaarts zou volgen, zat je na 500 meter al op het grote Kejimkujik Lake en ’s middags zou de wind aantrekken. Dat leek ons voor vandaag niet zo’n goed plan. We zouden wel zien hoever we stroomopwaarts zouden komen.

In een doodlopend zijriviertje vloog plotseling een roerdomp (American Bittern) met zijn typerende ‘ooong-uh-roonk’ geluid (volgens de vogelgids) op om na het bochtje in het hoge gras te verdwijnen. Stilletjes peddelden we verder en gelukkig zagen we hem weer. Dit is de eerste keer dat we deze vogel op de foto konden zetten. We bleven vervolgens steeds de geluiden van de roerdomp horen, maar we zagen er geen meer. Tot aan het eind van de dag, waar er eentje vlak voor onze neus opvloog. Ze zijn zo goed gecamoufleerd dat je ze pas ziet als ze opvliegen.

American ‘ooong-uh-roonk’ Bittern (roerdomp)

En de ijsvogel vloog zo nu en dan over de rivier. Dat zijn toch de dingen die wij enorm kunnen waarderen.

Linde is bij elke pauze op kikkerjacht. Hoe snel ze ook zijn, Linde is vaak sneller. En altijd dezelfde vraag: Mag ik deze meenemen?

Even verderop kondigde het eind van ons kajakavontuur zich al aan. De kajak schuurde steeds vaker over de keien en we kwamen regelmatig vast te zitten. Even afduwen met de peddel was vaak niet genoeg. Dus moest je uit de kajak om ‘m verder te trekken tot voorbij het ondiepe gedeelte. Telkens hoopten we dat het na de volgende bocht beter zou worden, maar dat bleek meestal maar van korte duur. Daarbij nam het verval toe en dus ook stroomsnelheid waardoor het nog lastiger werd. Na zo’n 3,5 uur hadden we 3,5 kilometer afgelegd, waren we eindeloos vaak vastgelopen en vonden we het welletjes. Op de weg terug merkten we pas hoeveel gemakkelijker het is om door de ondiepe gedeeltes te komen als je stroomafwaarts gaat. De keien schuurden nog steeds tegen de onderkant van de boot, maar je hoefde bijna niet meer de kajak uit. In de helft van de tijd waren we weer terug.

Ondanks de lage waterstand was Mercey River een mooi riviertje om te kajakken

Onderweg zagen we overal takken die door bevers waren afgeknaagd. Zelfs op 1,5 meter hoogte boven het water waarbij we geen idee hadden hoe de bever dat voor elkaar had gekregen. Uiteraard zie je midden op de dag geen bevers, maar alleen het feit dat ze hier zo actief zijn is al leuk.

Toen we bijna weer terug waren spotte Inge dan toch nog een schildpad. Daar was het toch in eerste instantie om begonnen.

Painted turtle

En hoe ruim deze camper ook mag zijn met z’n uitschuifzijkant, Marijn stoot minimaal één keer per dag zijn hoofd aan de lage overhangende takken, eh… kastjes.