Dit weekend is het blijkbaar een feestweekend in New Brunswick. De campings zijn niet alleen voller, men versiert de kampeerplek erg smaakvol.

Gisteravond op de camping in St. Martins

Omdat we goede hoop hadden om op de eerste 50 kilometer van St. Martins naar Sussex groot of klein wild te zien, waren we om 5:30 uur opgestaan. In totaal moesten we vandaag 250 km rijden naar Kouchibouguac National Park.

Linde en Floor hadden niet zo’n moeite met het vroege opstaan. Ze pakten hun kussen, legden dat op het wiebelige campertafeltje en sliepen daar gewoon verder. Gelukkig werden we beloond en konden we een konijn toevoegen aan onze wildlijst van deze vakantie.

Bij onze ontbijtstop op de parkeerplaats van een automuseum werden we aangesproken door een medewerker die net aan kwam rijden. Even waren we bang dat hij dacht dat we daar de hele nacht hadden gestaan, maar nee hoor. Hij was gewoon benieuwd wat we deden en waar we naar toe gingen. Hij zei zelfs dat je prima bij een boer naast zijn boerderij kunt wildkamperen zonder het te vragen. Zolang je maar geen kampvuur maakt of gaat jagen op zijn erf. Wij zullen dat niet snel doen, maar wel goed om te weten.

Toen we begin van de middag aankwamen in Kouchibouguac National Park bleken de campings vol te zijn. Gelukkig waren er op een camping net buiten het park nog wel plaatsen vrij. Snel een plek gereserveerd en toen het park in.

Voor het eerst in jaren was er in het park een zang- en dansuitvoering door de oorspronkelijke bewoners van dit gebied, de Mi’gmaqs, die door de kolonisten verdreven waren van hun grond. Wat we zagen was niet spectaculair, maar het betekende heel veel voor hen. Met name op Inge maakte het grote indruk.

Zang en dans door de Mi’gmaqs

Eind van de middag hebben we nog een paar korte wandelingen gemaakt met veel plankenpaadjes vanwege het grote aantal moerasgebieden. Het deed erg Zweeds aan, inclusief de hjortronbaere (geel-oranje soort frambozen). Onder andere the Beaver trail, alleen was de bever al meer dan 20 jaar verdwenen. Bij the Bog trail hebben we wel het moeras gevonden.

The Bog trail

Deze paddenstoel stak net z’n kop uit boven het mostapijt.

Eind van de dag was er gezellige live muziek op de camping. Naast ons stonden een paar locals (iedereen die uit Canada komt noemen wij locals) waarvan één dame heel enthousiast het geluid van het maandelijkse rampenalarm imiteerde, alleen deed ze dat elke paar minuten. Haar kinderen schaamden zich dood.