Het hoogtepunt van Persé was natuurlijk een bezoek aan I’Île de Bonaventure met de grootste Jan van Genten kolonie in Noord-Amerika. Na de nodige ochtendstress lukte het ons de eerste boot naar het eiland te halen van 9:00 uur. De boot werd nauwkeurig afgeladen; we voelden ons als haringen in een ton. Het werd natuurlijk kansloos om vanaf zo’n afgeladen boot foto’s te maken…

Zodra we onderweg waren spurtten een hoop mensen naar het bovendek (voor de betere foto’s) waardoor we toch alle ruimte hadden. Dat viel dus mee!

Elk plekje werd nauwkeurig opgevuld, niet alleen beneden, maar ook op het bovendek. I’Île de Bonaventure is duidelijk een toeristische trekpleister.

De boot voer niet rechtstreeks naar het eiland, maar voer ook naar Roche Persé en maakte een rondje om I’Île de Bonaventure.

Onderweg doken de eerste Jan van Genten al op, maar ook talrijke zeehonden. Aan de achterkant van het eiland kregen we een eerste indruk van de hoeveelheid vogels op dit eiland. Elke rotsrichel zat afgeladen vol met de Jan van Genten. Dat had je vanaf het eiland zelf zeker niet kunnen zien. Alleen het boottochtje zelf was al de moeite waard!

Na een krap uur varen werden we op het eiland afgezet. Eenmaal van boord waren we al snel van de drukte verlost, omdat we de wat langere route naar de kolonie namen. Maar ook bij de kolonie zelf viel de drukte alleszins mee. Althans, wat betreft het aantal mensen. Niet voor wat betreft het aantal Jan van Genten. Wat waren het er veel! Wat een kabaal! En wat een stank! Maar dat laatste wende snel.

Meer dan 100.000 vogels zaten hier op een relatief kleine oppervlakte. En zo dichtbij! Als je wilde kon je ze zelfs aanraken. Marijn kon zich helemaal uitleven in het maken van foto’s.

Tienduizenden Jan van Genten dicht op elkaar gepakt

Er waren ook enorm veel jonge vogels, van eendagskuikentjes tot bijna volwassen vogels. De vogels vlogen af en aan met eten. De achterblijvers keken reikhalzend (letterlijk!) uit naar hun partner. Nauwkeurig werd het nest gelokaliseerd door de aanvliegende vogel, maar de landing was niet altijd even gracieus. Een enkele keer stortte de vogel van een paar meter naar beneden, vol op het kuiken! Vervolgens werd hij door zijn partner stevig bij zijn nek gepakt, waarschijnlijk om hem te stimuleren zo snel mogelijk het eten af te geven.

Jan van Gent

Zelfs op het dak van één van de uitkijkplatforms zaten Jan van Genten. Met deze had Marijn oogcontact.

Jan van Gent in zweefvlucht (onderaanzicht)

Jan van Gent in zweefvlucht (zij-aanzicht)

Jan van Gent

Op de terugweg naar de boot namen we langere kustroute waarbij continu de Jan van Genten langs zweefden. We namen even pauze op een mooi strandje waar we op een nieuw schouwspel werden getrakteerd. De Jan van Genten kwamen hier vissen. Ze vlogen laag over het water en zodra ze een vis in het vizier hadden, trokken ze hun vleugels in en doken als een pijl het water in. We hebben het wel eens op TV gezien, maar dit is vele malen indrukwekkender.

Pauzestrand op I’Île de Bonaventure

En tot onze verrassing nestten op dit strand een aantal Black Guillemots (alk?). Als ze vanuit hun rotsrichel naar zee vlogen, scheerden ze rakelings over je hoofd. Op de terugweg vanuit zee vlogen ze opnieuw vlak langs je. Dankzij hun felrode zwemvliezen zien ze er erg mooi uit. Ze hebben iets weg van de papagaaiduiker, zeker als je ze onhandig ziet vliegen en landen.

Deze Black Guillemot heeft honger!

Marijn op jacht naar de Black Guillemots

Dit uitstapje was echt het hoogtepunt van de vakantie!

’s Avonds zijn we nog een keer naar Roche Persé gelopen, nu bij laag water en konden we onze voeten droog houden. Maar wel in het pikkedonker over de soms gladde stenen! Wat het nog spannender maakte was dat de route van gisteren hermetisch was afgesloten. Blijkbaar wil men niet meer hebben dat je naar de rots loopt (vallende stenen). Maar via een omweg langs het strand lukte het ons toch. En deze keer zonder al die andere toeristen.

Roche Persé gezien vanaf I’Île de Bonaventure