En alweer ging de wekker om 5:00 uur vanochtend. Dit is toch geen vakantie meer! Deze keer wilden we op tijd een plekje reserveren bij één van de bedrijfjes die walvisexcursies aanbieden in de buurt van Tadoussac op de St. Lawrence River en we moesten nog een groot stuk rijden.

Gisteren had één van de gidsen in Parc Nature de Pointe-aux-Outardes ons uitgelegd dat je beter zo’n excursie een stukje voor het toeristische Tadoussac kunt doen. Dat scheelt in de prijs en het is minder druk op het water rondom de walvissen. Daarnaast is het beter om met een wat groter bootje te gaan dan met de kleine Zodiacs. Bij veel kleine bootjes hebben de walvissen het idee dat er een zwerm muggen om ze heen zoemt. Ze raken daar gestrest van. Mede op basis van deze informatie hadden we onze excursie uitgezocht.

Om 13:00 uur was het eerste plekje vrij en om de tijd te doden zochten we een picknickplekje aan het water. We hadden de camper nog niet geparkeerd of de eerste Minke walvis liet zich al zien op slechts 200 meter. Dat was een mooi begin van de dag! Hij zwom rustig voorbij en in het uur daarna hebben we ‘m nog meerdere keren gezien.

De eerste Minke walvis van de dag. Er zullen er nog velen gaan volgen hopen we.

Het gereedmaken voor de walvisexcursie was een hele onderneming: regenbroek aan, een dikke sneeuwscooterjas aan en later bleek dat daar ook nog een regenjas overheen moest. Het meeste was nog wat vochtig van de voorgangers, maar dat namen we voor lief (alsof we keus hadden, want de regenjassen met kapotte ritsen konden ook niet gewisseld worden).

Tot onze teleurstelling werden we in de kleinste van de twee boten gezet als allerlaatste passagiers. We hadden dit bedrijfje juist uitgezocht op de wat grotere boot. Beetje jammer.

Gelukkig wilden twee mensen een ander plekje zoeken zodat we nog bij elkaar konden zitten. We hadden achterin een plekje waarbij we een prima uitzicht hadden … op de buitenboordmotor en de stuurhut. Maar de kapitein stelde ons gerust dat iedereen een prima zicht zou krijgen op de walvissen.

We kregen al snel in de gaten waar de extra regenjassen voor nodig waren, want het water spatte behoorlijk over ons heen. We zaten voor wat betreft de wind helaas ook nog eens aan de verkeerde kant achterin. Zo hadden we wel alle gelegenheid om de sfeer van zo’n excursie te proeven. Lekker zout!

Het duurde ongeveer 45 minuten - vol gas stuiteren bij windkracht 3 à 4 - voordat er eindelijk enige opwinding ontstond. We waren aangekomen bij de plek waar de walvissen zich ophielden. Dat was ook te zien aan de vele bootjes die daar ronddobberden: 16 stuks!!! Het bleek dat we gewoon naar de standaard Tadoussac walvis hotspot waren gevaren (GPS tracker op de telefoon stond aan) waar iedereen naartoe vaart als ze niet snel genoeg ergens anders iets oppikken.

Vier van de 16 bootjes(de wind was inmiddels wat gaan liggen).

Er hielden zich daar meerdere Minke walvissen op en een aantal bultrugwalvissen (te herkennen aan de waterfontijnen als ze adem halen). Maar al het spektakel (voor zover dat er was) speelde zich voor de boot af; wij konden dat dus niet zien. Alles wat wij zagen van de bultruggen waren de fonteintjes in de verte.

Beste foto van de dag van een bultrug walvis.

De Minke walvissen zagen we wel beter, maar ook daarvoor zaten we niet op de beste plek. Zij laten niet zo’n waterfontein zien als ze boven komen en zijn daardoor wat lastiger te spotten.

Minke walvis

Een kwartier later zette de kapitein koers naar hun grotere tweede boot, want die had blijkbaar al snel een bultrug walvis gespot. Daar aangekomen zag alleen Marijn tussen de hoofden van de andere passagiers door de staartvin toen hij naar beneden dook. Inmiddels had Marijn de kapitein verteld dat we op wel erg slechte plaatsen zaten en telkens als er iets te zien zou zijn, iedereen ging staan in hun wapperende regenjassen zodat er voor ons niets te zien was. Hij beloofde dat we de volgende keer de walvis wel goed in beeld zouden krijgen. Het duurde echter lang voordat de walvis zich weer liet zien en het was inmiddels tijd om naar huis te gaan. Net toen we rechtsomkeert gemaakt hadden, liet de bultrug zich weer zien en konden we van grotere afstand zijn karakteristieke staartvin zien.

Het laatste beeld dat we zagen van de bultrugwalvis. De mensen in het gele bootje reageerden logischerwijs erg enthousiast.

Al met al hebben we anderhalf uur op volle snelheid in een middelgrote Zodiac over de zee gevaren en hebben slechts een half uurtje iets van walvissen kunnen zien. Linde en Floor hielden zich gelukkig goed, misschien wel dankzij het pilletje tegen zeeziekte. Dat was vooraf onze grootste angst.

Dit was niet wat we ons voorgesteld hadden van zo’n excursie. Dit leek meer op een commerciële jacht op de walvissen en had weinig te maken met het aanschouwen van dieren in hun natuurlijke omgeving. Al zegt men dat de dieren hier geen enkele last van hebben, dit voelde niet goed. We voelden ons bezwaard dat we hier aan mee gedaan hadden. Dit nooit meer!

Misschien hadden we milder geoordeeld als we betere kleding hadden gekregen, betere plekjes in de boot hadden, de zee minder ruig was geweest en betere foto’s hadden gemaakt. Maar toen we met witte handen van het zout, nat ondergoed omdat de regenbroeken slecht waren, natte sokken in de schoenen en het haar niet meer strak in de scheiding (Linde’s grootste zorgpunt deze vakantie) van de boot stapten, overheerste de teleurstelling terwijl dit een hoogtepunt van de vakantie had moeten worden.

En dan hebben we het nog niet eens over de Beluga’s, die hier ook zitten en de helft van de tijd gezien worden. Die hadden we toch ook wel heel graag een keer gezien.