Na de teleurstellende walvisexcursie van gisteren, staan voor vandaag enkele bekende walvisspotplekken vanaf het vaste land op de planning.

De eerste was Cap de Bon-Désir ten noorden van Tadoussac. We waren nog niet bij de uitkijkplek op de rotsen aangekomen of de eerste Minke walvis gleed al voorbij op korte afstand. Ook zagen we regelmatig een paar dolfijntjes voorbij komen. Terwijl Inge en Floor even terug waren naar de camper, kwam de volgende Minke al weer, maar nu zo dichtbij dat hij niet eens op de foto paste. Deze hoorde je ook heel duidelijk ademen.

Prima walvisspotplekje bij Cap de Bon-Désir, maar door de koude wind wel erg fris.

Deze Minke walvis gleed vrijwel onder onze voeten door waarbij je zijn kop ook goed zag. Dit voelt veel beter dan vanaf zo’n Zodiac.

Toen we terugliepen naar de camper zag Linde voor het eerst deze vakantie aalbessen staan. En volgens de gids in Parc Nature de Pointe-aux-Outardes zijn vrijwel alle rode vruchten eetbaar, al zijn ze niet altijd even smakelijk. Deze bessen waren wat hariger dan thuis maar dat hoefde geen probleem te zijn. Wat wel een probleem was, was dat ze volgens Linde naar poep smaakte…

De volgende spotplek was Pointe de L’Islet in Tadoussac. En ook hier stonden we er nog maar nauwelijks of een Minke gleed voor onze neus voorbij. Daarna bleef het een tijdje stil.

Wel zagen we een poeltje vol met zee-egels en zowaar een paar zeesterren. Dat is hier ook heel anders dan aan de westkust. Daar heb je fantastisch mooie getijdepoeltjes vol met kleurrijk zeeleven. Hier is het wat dat betreft een dooie boel. Blij dat we waren met de paar zeesterren of een zeemeeuw plukt er één uit het water, bijt er een arm af (en slikt die door). Dat hoeft op zich niet erg te zijn want die groeien gewoon weer aan. Wat lastiger was voor de zeester was dat de meeuw ‘m dubbel vouwde en met wat moeite in één keer doorslikte. Dan groeit die arm dus niet meer aan! En vijf minuten later deed zijn vriendje precies hetzelfde.

Moordlustige zeemeeuw die een zeester naar binnen werkt.

Ondertussen waren we nog aan het wachten op de walvissen of Beluga’s, want ook die laatste worden hier regelmatig gezien. Na de tweede Minke vonden we het mooi geweest.

Toen zijn we een stuk het Saguenay fjord ingereden omdat in Parc National du Fjord-du-Saguenay vaak Beluga’s gezien worden. Het was al 16:30 uur toen we aan de 3 km lange (of korte) wandeling begonnen en veel vertrouwen hadden we er niet in.

Maar al voordat we op het uitkijkplatform stonden zagen we de eerste witte ruggen op het water: Beluga’s!!!

Er stond ook een biologe continu aantekeningen te maken over de Beluga’s die zij zag. We waren dus op de goede plek!

Het Beluga uitkijkplatform.

De Beluga’s waren moeilijk te tellen (en de biologe mochten we niet storen), maar het waren er zeker 25. Je wist niet waar je moest kijken. Dit is anders dan walvis spotten. Er is niet één minuut voorbij gegaan dat we geen Beluga zagen. Overal doken ze op, soms alleen, soms in groepjes van 2, 3 of 4. Vooral vrouwtjes, sommige met hun kalfjes. Die kalfjes zijn te herkennen aan hun grijze kleur. Allemaal op een afstand tussen de 100 en 500 meter.

In het midden een jonge lichtgrijze Beluga.

Een zeilbootje voer voorzichtig richting de Beluga’s (wat overigens verboden is) en liet zich daarna op de stroming meedrijven. Blijkbaar zijn het nieuwsgierige beesten, want veel van hen zette koers naar het bootje. Een enkeling tikte zelfs even het bootje aan. De mensen op het bootje beleefden de dag van hun leven.

Volgens de informatie ter plekke komen de Beluga’s hier om de dag naartoe. We hadden dus enorm geluk vandaag! En ook de biologe vertelde ons - nadat haar dienst er blijkbaar op zat – dat dit wel heel bijzonder was. Zo had ze het nog niet eerder gezien.

De meeste bezoekers die kwamen kijken hielden het vaak na een kwartiertje voor gezien. Ze konden immers de Beluga van hun lijstje afstrepen. Wij zijn anderhalf uur gebleven totdat de muggen en mitches te irritant werden. Als we eerder waren geweest hadden we hier zeker een halve dag staan kijken.

Maar zeker het laatste halfuur was prachtig. Niet alleen werden ze steeds actiever en zagen we regelmatig hun staartvin (het eerste uur zagen we dat nauwelijks), ook werd er volop gecommuniceerd door de beesten. Het lijkt enigszins op het geluid van een dolfijn en het is over grotere afstand duidelijk hoorbaar.

Tailshot van een Beluga.

Ten slotte kwamen er twee ook nog eens heel dicht voor ons spelen. Door hun witte kleur zie je ze dan ook onder water en weet je waar ze weer boven komen.

We waren allemaal erg enthousiast en dit spoelde de nare smaak van gisteren meer dan weg!

Van heel dichtbij is de vorm van de Beluga veel mooier te zien.

Eigenlijk stond er nog een walvisspotplek op de planning én wilde we een paar honderd kilometer rijden. Maar dat zat er niet meer in. Het werd al snel donker en gelukkig vonden direct na de veerboot oversteek bij Tadoussac een 24 uurs parkeerplaats. We staan hier prima en zullen heerlijk slapen!