Vanochtend hebben we de Chemin du Roy weer opgepikt. Het was net rally rijden: goed op de blauwe bordjes letten terwijl de TomTom je continu naar de snelweg stuurt. Een paar omleidingen maakten het er niet gemakkelijker op.

In Trois Rivières dachten we ‘m even kwijt te zijn, maar gelukkig zagen we wel een bordje van een papiermuseum dat we wilde bezoeken en waar we geen adres van hadden. Maar helaas, dat ging pas om 10:00 uur open. We hadden geen zin daarop te wachten.

Even verder in Trois Rivières zagen we gelukkig weer zo’n Chemin du Roy bordje. We moesten linksaf, maar stonden rechts voorgesorteerd. Snel even in de spiegels gekeken of er niks achter ons stond en of er niks aankwam. Snel achteruit en dan links voorsorteren… KRAK!!!

Oeps…

Oeps, er stond dus wel een auto achter ons. Vergeten in de achteruitrijcamera te kijken. Die is dus niet alleen handig op de camping met het manoeuvreren om de camper netjes op zijn plek te krijgen.

Marijn had het fietsenrek in de motorkap van de andere auto geparkeerd. Daarnaast was zijn bumper kapot en was de radiateur kapot (althans dat zei hij).

Wij hadden nauwelijks schade. Het fietsenrek is van zo’n degelijke/lompe kwaliteit dat er zelfs geen krasje op zat. Alleen de fietsen die er aan hingen waren wel behoorlijk geraakt. Van de eerste fiets zaten er forse slagen in beide wielen. Van de tweede fiets was één wiel vernield. Dat betekende dus het einde van het gebruik van de fietsen.

De meneer was uiteraard ‘not amused’, maar dat trok snel bij. Het is de procedure hier dat de politie erbij komt om het af te handelen ook al is er slechts blikschade. Het voordeel daarvan is dat je zelf geen formulier in hoeft te vullen, want dat was best lastig geworden met iemand die vrijwel geen Engels spreekt en wij maar zeer beperkt Frans. Helaas kostte het allemaal veel tijd. De politie liet even op zich wachten en het afronden van de formaliteiten duurde ruim anderhalf uur. Apart was wel dat je geen afschrift krijgt van het politierapport, alleen een nummertje.

Daarna moesten de foto’s naar het camperverhuurbedrijf gestuurd worden. Gelukkig stonden we naast een Tim Horntons, waar alle Canadezen koffie halen, en gratis internet is. Maar de kwaliteit van het internet was zo slecht dat dit ook nog eens bijna een uur kostte. Inmiddels was de ochtend voorbij het humeur was er niet beter op geworden. Dat laatste werd ook veroorzaakt door de Chemin du Roy die weliswaar door allerlei leuke dorpjes gaat, maar bij elke zijweg of kruispunt kom je die vervelende ‘Arrêt’ bordjes tegen. Werkelijk overal moet je stil gaan staan en weer optrekken, en dat honderdduizend keer. Dat schoot niet op. Toen we daarna weer eens de route kwijt waren zijn we toch maar de snelweg op gedraaid.

Even daarvoor had Marijn bijna een tweede aanrijding veroorzaakt toen hij een ‘Arrêt’ bordje compleet negeerde omdat hij afgeleid was door een grasmaaiende bikini.

Eerder zagen we een pikzwarte eekhoorn en nu zagen we er twee met een mooie lichtgrijze staart.

Er stond nog een chocoladefabriekje op de planning, maar het adres bleek niet te kloppen. Na enkele keren door het stadje te zijn gereden, lieten we de TomTom ons naar het ‘i’-tje brengen om daar even na te vragen. Helaas stuurde de TomTom ons een woonwijk in, niks ‘i’-tje.

Toen nog maar eens goed naar het adres gekeken in ons reisboek en op de internetpagina van het chocoladefabriekje. Toen bleek dat de we niet op Boulevard l’Ange-Gardien moesten zijn, maar op Boulevard l’Ange-Gardien Nord. Beide straten bestaan in het stadje l’Assomption.

Vol goede moed reden we naar het goede adres, maar daar was net een sportschool bezig zijn intrek te nemen. Weer geen chocolade. Gelukkig konden de buren ons het nieuwe adres geven. En jawel, weer in een woonwijk!

Toen hebben we besloten koers te zetten richting Ottawa, blijkbaar was de Chemin du Roy ons niet gunstig gestemd.

Het ietwat saaie landschap in zuidwest Quebec

Onderweg hebben we ergens een parkeerplekje gezocht voor het avondeten. Ondertussen haalde Marijn de slagen uit beide fietswielen van zijn fiets door de wielen tegen de trottoirband te leggen en er gericht op te trappen. Zo, daar kon je weer mee fietsen.

Het wiel van de andere fiets werd vervangen door een wiel van de defecte fiets die we al weken in het ‘ruim’ meezeulen. En toen hadden we weer vier fietsen.

Net voor het vallen van de avond hebben we een mooie campingplek op de parkeerplaats van de Walmart gevonden naast een truck die drie keer zo lang is als onze camper. En helaas is het weer 30 graden in de camper. En het grote asfalt terrein wil niet echt afkoelen…

Maar ze hebben hier wel enorm snel internet om de weblog bij te werken.