Na een warme nacht werden we wakker met regen. Eindelijk enige verkoeling.

Om 10:00 uur wilden bij de wisseling van de wacht zijn bij het parlementsgebouw in Ottawa. We moesten enigszins haasten en moesten nog best een stukje rijden. Gelukkig bedachten we onderweg dat de klok in Ontario weer een uurtje terug gezet moest worden, dus we hadden nog wat extra tijd.

Dat scheelde, dan konden we tenminste rustig ontbijten en kon Marijn even rondstruinen in een moerasreservaat waar we toevallig tegenaan liepen, waar veel vogels zaten (waaronder een ijsvogel), een hertje en alweer een grappige eekhoorn.

Hertje tussen de paarse kattenstaarten

Als ik nu heel stil blijf zitten dan ziet hij me niet…

In Ottawa viel het niet mee om een parkeerplekje te vinden midden in de stad, want je kunt geen enkele parkeergarage in. Enkele aardige zwervers, of althans zo zagen ze ervoor ons uit, zagen ons ploeteren en vertelden ons waar we wel konden parkeren.

Toen nog even anderhalve kilometer stevig doorwandelen dan konden we het net halen, maar onderweg zagen we dat de klok hier helemaal niet anders stond dan in Quebec. We hadden ons vergist. Geen wisseling van de wacht voor ons dus.

Wel nog even rond de parlementsgebouwen gelopen en gekeken bij de ernaast gelegen Ottawa Locks waar met 8 sluizen een hoogteverschil van 25 meter wordt overbrugt.

Parlementsgebouw in Ottawa.

De dames zijn daarna naar het Musée de la Civilation in Hull geweest (net aan de andere oever van de Ottawa River en dus weer in Quebec gelegen). De naam was recent gewijzigd in Canadian Museum of History, waardoor het de dames de nodige moeite kostte om het enorme, niet te missen gebouw te vinden. Mooie native kunst wordt hier getoond zoals we dat kennen van de Canadese westkust.

Inge heeft hier eenzelfde armband gekocht als die ze 4 jaar geleden aan de westkust heeft gekocht en al enige jaren kwijt was.

Eindelijk is ie weer terecht

Daarna zijn we richting Algonquin Provincial Park gereden, het laatste park van onze vakantie. Net voor het begon te schemeren vonden we bij toeval een heel klein campinkje in Shawville waar we gezellig hebben staan kletsen met twee Canadezen. We wilden eigenlijk alleen weten waar we moesten betalen. Pas toen ze in de gaten kregen dat we ook nog twee kinderen hadden en dat we nog moesten eten, konden we het gesprek met goed fatsoen afronden.

We staan op een strak geschoren grasveldje met water, stroom en dump voor maar CAD 20.